تعیین قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی و میزان انرژی قابل متابولیسم جیره های حاوی سطوح مختلف تفاله گوجه فرنگی در جوجه های گوشتی

رضایی پور وحید*,بلداجی فتح اله,دستار بهروز,یعقوب فر اكبر,قیصری عباس علی

* گروه علوم دامی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان

این آزمایش به منظور ارزیابی ارزش غذایی تفاله گوجه فرنگی در جیره جوجه های گوشتی و در قالب یک طرح کاملا تصادفی صورت گرفت، که در آن 5 تیمار و به ازای هر تیمار 6 قفس و در هر قفس نیز 6 قطعه جوجه قرار داشت. تیمارهای مورد نظر شامل یک جیره پایه ذرت- سویا به عنوان جیره پایه (شاهد) و جیره پایه + 5 درصد، جیره پایه + 10 درصد، جیره پایه + 15 درصد و جیره پایه + 20 درصد تفاله گوجه فرنگی خشک شده بودند. برای تعیین قابلیت هضم ماده خشک، پروتئین خام، چربی خام و نیز اندازه گیری میزان انرژی قابل سوخت و ساز از روش جمع آوری نمونه های فضولات و ایلئوم به همراه مارکر اکسید کرم استفاده شد. با افزایش نسبت جایگزینی، میزان خوراک مصرفی روزانه افزایش معنی داری را در هر دو دوره آغازین و رشد نشان داد (p<0.01). مقدار ضریب تبدیل غذایی و افزایش وزن روزانه هم با افزایش سطوح تفاله گوجه فرنگی اختلاف معنی داری را در بین تیمارها نشان دادند (p<0.01). نتایج این تحقیق نشان داد که افزایش سطوح تفاله گوجه فرنگی در جیره ها سبب کاهش معنی داری در قابلیت هضم مواد مغذی و انرژی قابل سوخت و ساز می گردد (p<0.01). اثر سن (دوره آغازین و رشد) و محل نمونه گیری (ایلئوم و فضولات) بر ضرایب قابلیت هضم ماده خشک معنی دار نبود (p<0.01)، ولی قابلیت هضم پروتئین خام، چربی خام و میزان انرژی قابل سوخت و ساز اختلاف معنی داری را در زمان و محل های مختلف نمونه گیری نشان دادند (p<0.01). میزان انرژی قابل سوخت و ساز تفاله گوجه فرنگی در این آزمایش به روش برون یابی رگرسیون محاسبه شد که این مقادیر برای انرژی قابل متابولیسم ظاهری و انرژی قابل متابولیسم ظاهری تصحیح شده برای ازت به ترتیب 1757 و 1741 کیلوکالری در کیلوگرم تعیین شدند. قابلیت هضم پروتئین خام، چربی خام و ماده خشک تفاله گوجه فرنگی نیز با روش اختلاف تعیین شدند که میانگین این مقادیر به ترتیب شامل 10/58، 30/66 و 15/67 درصد می باشند.

كلید واژه: تفاله گوجه فرنگی، قابلیت هضم، انرژی قابل سوخت و ساز، جوجه گوشتی

 


تاثیر عصاره الكلی دو گیاه دارویی سیر و آویشن بر عملکرد و غلظت لیپیدهای خون جوجه های گوشتی

آموزمهر انور*,دستار بهروز

* گروه علوم دامی، دانشگاه علوم كشاورزی و منابع طبیعی گرگان

این آزمایش به منظور بررسی اثر عصاره دو گیاه دارویی سیر و آویشن بر عملكرد، لیپیدهای خون و مقدار هماتوكریت جوجه های گوشتی انجام گرفت. تعداد 800 قطعه جوجه گوشتی یك روزه از سویه تجاری كاب 500 برای مدت 42 روز بر روی بستر پرورش یافتند. یك جیره پایه برای هر یك از دوره های آغازین (0 تا 21 روزگی) و پایانی (22 تا 42 روزگی) تهیه و با مقادیر 3/0 و 6/0 درصد عصاره آویشن و یا عصاره سیر نیز مكمل شدند. بنابراین پنج تیمار آزمایشی وجود داشت كه به هر یك 4 تكرار متشكل از 40 قطعه جوجه گوشتی (به صورت مخلوط جنسی) اختصاص یافت. داده های آزمایش شامل افزایش وزن، مصرف خوراك، ضریب تبدیل غذایی، تری گلیسرید، كلسترول، HDL و مقدار هماتوكریت خون در قالب طرح كاملا تصادفی تجزیه واریانس شدند. نتایج حاصل از آزمایش نشان داد كه عصاره های مورد استفاده (سیر و آویشن) نتوانستند تاثیر معنی داری بر افزایش وزن، ضریب تبدیل غذایی و مصرف خوراك جوجه های گوشتی داشته باشند. افزودن عصاره های سیر و آویشن به جیره پایه تاثیری بر غلظت لیپیدهای خون و مقدار هماتوكریت جوجه های گوشتی نداشت. در عین حال غلظت HDL در سرم خون مرغ ها نسبت به خروس ها كمتر بود. در شرایط این آزمایش، عصاره های الكلی دو گیاه سیر و آویشن تاثیری بر عملكرد و غلظت لیپیدهای خون جوجه های گوشتی نداشت.

كلید واژه: جوجه گوشتی، گیاه دارویی، سیر، آویشن، عملكرد


بررسی عملكرد رشد و تركیب لاشه جوجه های گوشتی سویه تجاری راس در پاسخ به نوع الگوی پروتئینی جیره

دستار بهروز*,شمس شرق محمود,مهاجر مختار

* گروه علوم دامی، دانشگاه علوم كشاورزی و منابع طبیعی گرگان

این آزمایش به منظور بررسی عملكرد تولیدی، تركیب لاشه و كیفیت بستر جوجه های گوشتی سویه تجاری راس 308 هنگام تغذیه جیره های غذایی تهیه شده بر مبنای الگوهای پروتئینی متفاوت، انجام شد. چهار جیره غذایی بر اساس الگوهای پروتئینی 90 ,(1994) NRC درصد مقدار پروتئین توصیه شده NRC (جیره كم پروتئین)، تغذیه مرحله ای و بر اساس راهنمای پرورش راس تهیه و برای مدت 42 روز به صورت آزاد در اختیار پرندگان قرار گرفت. هر چهار جیره غذایی دارای 3000 كیلوكالری انرژی قابل سوخت و ساز بودند و مدت تغذیه آنها برای دوره های مختلف پرورش بر اساس توصیه های مربوطه بود. به استثنای مقدار پروتئین و اسیدهای آمینه، تمام جیره های آزمایشی دارای مقادیر یكسانی از سایر مواد مغذی بودند. به هر یك از چهار تیمار آزمایشی تعداد 5 تكرار متشكل از 40 پرنده اختصاص یافت. نتایج آزمایش نشان داد افزایش وزن پرندگان تغذیه شده بر پایه الگوی پروتئینی 1992) NRC گرم) و راهنمای پرورش (1915 گرم) به طور چشمگیری بالاتر از پرندگان تغذیه شده با جیره كم پروتئین (1785 گرم) و تغذیه مرحله ای (1764 گرم) بود (P<0.05). استفاده از جیره كم پروتئین و تغذیه مرحله ای سبب كاهش چشمگیر خوراك مصرفی، پروتئین مصرفی و انرژی مصرفی در مقایسه با الگوهای پروتئینی (1994) NRC و راهنمای پرورش شد (P<0.05). بیشترین نسبت راندمان پروتئین و انرژی به ترتیب مربوط به پرندگان تغذیه شده با جیره كم پروتئین (78/2) و الگوی پروتئینی (17/17) NRC بود. پرندگان تغذیه شده با الگوهای پروتئینی (1994) NRC و راهنمای پرورش دارای تركیب لاشه مناسب تری بودند در حالی كه تغذیه پرندگان با جیره كم پروتئین سبب كاهش چشمگیر درصد نیتروژن بستر شد (P<0.05).

كلید واژه: پروتئین، احتیاجات، اسید آمینه، جوجه گوشتی

 





آخرین پست ها


آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :