تبلیغات
بزرگترین بانک مقالات علوم دامی - مطالب فارماکولوژی دام و طیور

تولید سه واكسن جدید دام و طیور در كشور

معاون پژوهشی موسسه رازی درگفت‌و‌گو با ایسنا خبر داد:
تولید سه واكسن جدید دام و طیور در كشور

معاون پژوهشی موسسه تحقیقات واكسن و سرم سازی رازی اعلام كرد: واكسن‌های PPR، گامبورو و واكسن دوگانه طیور در سال جدید به دست محققان این موسسه تولید شد.

دكتر حبیب الله پایكاری با اعلام این مطلب در گفت‌وگو با خبرنگار «پژوهشی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) خاطرنشان كرد: از این واكسن سالانه 5/2 میلیارد دوز برای طیور از خارج وارد می‌شد كه با دستیابی به دانش فنی تولید این واكسن با كسب مجوزهای لازم شاهد تولید انبوه این واكسن در كشور خواهیم بود.

بیماری گامبورو (IBD) از بیماری‌های حاد ویروسی بسیار مسری جوجه های جوان است. این بیماری بافت لنفاوی و بخصوص بورس پرنده را به عنوان نخستین هدف مورد تهاجم قرار می‌دهد.

این بیماری برای نخستین بار در سال 1962 میلادی توسط Cosgrove بعنوان نوعی بیماری خاص شناخته شد.  به دلیل آن که این بیماری برای نخستین بار در منطقه ای موسوم به Gumboro شیوع یافت، این بیماری را گامبورو نامیدند.

گفتنی است، اهمیت اقتصادی این بیماری را از دو بعد می‌توان مورد بررسی قرار داد. نخست آنکه برخی از گونه های ویروس‌های عامل این بیماری سبب 20 درصد تلفات در جوجه های با سن سه هفته یا بالاتر خواهد شد. دومین و مهمترین مساله ای که می‌توان مورد بحث قرار داد، ضعف ایمنی جوجه هایی است که در سنین پائین به این بیماری دچار می‌شوند. این ضعف ایمنی می‌تواند مشکلات متعددی را در پی داشته باشد.

حفاظت پرندگان جوان در برابر درگیری زودهنگام با این بیماری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. عملی که به طور معمول از طریق آنتی بادی های مادری در جوجه های تازه به دنیا آمده محقق می‌شود.

معاون پژوهشی موسسه واكسن و سرم سازی رازی در ادامه گفت‌و‌گو با ایسنا خاطرنشان كرد: واكسن PPR (طاعون نشخوار کنندگان کوچک) نیز كه از واكسن‌های مورد درخواست وزارت جهاد كشاورزی و سازمان دامپزشكی است امسال در فاز تولید انبوه قرار دارد.

گفتنی است، واكسن PPR برای مصونیت بزها و گوسفندان مورد استفاده قرار می گیرد و سالانه دو تا سه میلیون دز آن از خارج از کشور وارد می شود.

پایكاری ادامه داد: همچنین مجوزهای واكسن‌های دوگانه طیور هم گرفته شده كه به زودی به تولید انبوه خواهد رسید.


استیل سالیسیلیک اسید / آسپیرین Aspirin

استیل سالیسیلیک اسید / آسپیرین  Aspirin

 

دسته دارویی : ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID) ، ضد درد ، ضد تب

 

شکل و نگهداری : قرص / در دمای اتاق و دور از رطوبت نگهداری می شود.

 

موارد مصرف : کنترل درد ، التهاب و تب

 

این دارو توسط FDA برای مصرف دامپزشکی تأیید نشده است اما از سوی دامپزشکان و در مورد آرتریت سگها و بیماریهای مفصل شامل دیسپلازی لگن بعنوان ضد درد مصرف می شود.

 

میزان مصرف آن در سگها 11 تا 33 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بصورت خوراکی و هر 8 تا 12 ساعت است. تعداد تجویز دارو به پاسخ بیمار به مصرف آن و علت مصرف بستگی دارد. برای جلوگیری از زخم معده بهتر است دارو را همراه با کمی غذا تجویز نمایید.

 

نکته بسیار مهم : آسپیرین می تواند برای گربه ها کشنده باشد. این دارو مگر موارد بسیار استثنایی نباید به گربه ها داده شود.

 

عوارض جانبی : از دست رفتن اشتها ، استفراغ ، مدفوع سیاه یا خونی بعنوان نشانه هایی از بروز زخم معده -  آسیب کلیوی با نشانه هایی چون از دست رفتن اشتها ، استفراغ و کاهش یا افزایش مصرف آب -  گاهی هم واکنشهای آلرژیک ، کم خونی

 

موارد منع مصرف :

 

-          بیمارانی که حساسیت به این دارو دارند.

-          گربه ها (این دارو در گربه ها بسیار آهسته و در طی سه تا چهار روز متابولیزه می شود و مرگ متعاقب مصرف آن محتمل است)

-          مصرف دارو در ترکیب با استامینوفن یا کدئین

-          باید حداقل یک هفته قبل از انجام عمل جراحی این دارو مصرف نشده باشد.

-          در موارد وجود زخم معده یا اختلالات انعقادی نظیر بیماری فون ویلبراند

-          بیماران مبتلا به آسم یا بیماریهای کلیوی

-          حیوانات آبستن یا شیرده

-          مصرف همزمان با سایر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی و کورتون ها

 

نکته : این دارو می تواند نتیجه آزمایش گلوکز ادرار را تحت تأثیر قرار دهد و آن را به طور کاذب مثبت یا منفی جلوه دهد.

 

از آسپیرین های Enteric-coated موسوم به EC به دلیل کاهش جذب از روده سگ ها استفاده نکنید!

 

تداخلات دارویی :

 

-          بروز اثرات سمی دارو در صورت مصرف همزمان با اسیدی کننده ادرار نظیر متیونین یا دوز بالای ویتامین C محتمل است.

-          داروی فوروزماید می تواند باعث افزایش سطح خونی آسپیرین شود.

-          فنوباربیتال و کورتون ها می توانند اثرات آسپیرین را کاهش دهند.

-          تجویز همزمان آسپیرین با هپارین یا وارفارین می تواند باعث افزایش ریسک خونریزی گردد.

-          آسپیرین ممکن است باعث افزایش سطح خونی دیگوکسین ، والپروئیک اسید ، فنی توئین ، وارفارین ، پنی سیلین ها و سولفانامیدها شود.

-          تجویز همزمان آسپیرین با آمینوگلیکوزیدها احتمال ابتلا به بیماریهای کلیوی را افزایش می دهد.

-          در صورت تجویز همزمان آسپیرین و تتراسایکلین ها حداقل باید یک ساعت بین مصرف آنها فاصله باشد.

اثرات ناشی از مصرف بیش از حد و مسمومیت با دارو :

 

افسردگی ، استفراغ همراه یا بدون خون ، وجود خون در مدفوع ، سیاه شدن مدفوع ، از دست رفتن اشتها، افزایش دمای بدن و تعداد تنفس ، خستگی و ضعف ، تغییر سطوح پتاسیم و سدیم خون ، عدم تعادل ، تشنج ، کما و در نهایت مرگ


فارماکولوژی داروهای بیحس کننده موضعی و انواع آنها

 

خواص عمومی داروهای بیحس کننده موضعی:

ین داروها علاوه بر اثر وقفه ای روی جریان عصبی در اکسون های عصبی،روی سیستم عصبی مرکزی،عقده های سیستم اعصاب خودمختار ، محل اتصال عصب به عضله و فیبرهای عضلانی اثر می نماید.این دارو ها روی سیستم اعصاب مرکزی سبب تحریک شده و به دنبال آن ضعف مراکز حاصل گشته که ممکن است در اثر ضعف تنفسی مرگ به وقوع بپیوندد.محرک های بصل النخاعی در درمان این نوع ضعف تنفسی بی اثرند زیرا که مواد بیحس کننده موضعی خود محرک های مرکزی می باشند و تضعیف آنها در اثر تحریک مداوم توسط این داروها حاصل گشته و احتمالا از خستگی زیاد این مراکز منتج می شود.داروهای بیحس کننده موضعی دارای اثرات شبیه کینیدینی روی قلب می باشند.این اثرات مشابه به اثر آنها روی سلولهای عصبی یعنی از طرق تثبیت کردن پتانسیل غشاء ایجاد می شوند.آنها گاهی اوقات بدین منظور در درمان شناسی بکار می روند.

انواع داروهای بیحس کننده موضعی:

1.کوکائین:

این ماده،قدیمی ترین ماده بیحس کننده موضعی بوده که از برگهای گیاهی بنام اریتروگزیلون کوکا در امریکای جنوبی به دست می آید.این ماده در اثر جوشاندن به مدت طولانی از بین می رود.جذب آن از غشاء های مخاطی صورت گرفته ولی از پوست سالم جذب نمی شود.پس از جذب، قسمتی از آن توسط کبد منهدم گشته و قسمتی از طریق ادرار دفع می شود.کوکائین ماده بیحس کننده موضعی موثری است که بدون تحریک اولیه سبب فلج شدن تنه های عصبی و انتهای عصب حسی می شود.این ماده سبب تقویت اثر آدرنالین شده و لذا دارای اثر قبض عروق می باشد. کوکائین سبب اتساع مردمک گشته، اما رفلکس نوری برخلاف میدریاز حاصل از آتروپین باقی می ماند.این ماده دارای اثرات خطرناکی بوده که ممکن است با مقادیر کمتر از مقدار ضروری برای ایجاد بیحسی موضعی،بروز نماید.این دارو ابتدا تحریک سیستم اعصاب مرکزی، سپس تضعیف آن، که زا مراکز بالا شروع گشته،موجب می شود.مفادیر زیاد آن سبب تشنج شده و مقادیر کم آن از طریق تحریک مرکز واگ سبب کندی عمل قلب می شود.مقادیر متوسط آن از طریق تحریک عصب سمپاتیک محیطی و مرکزی ، افزایش ضربان قلب را سبب می شود.این دارو مشمول مقرارت داروهای کنترل شده است..از آنجائیکه کوکائین برای مصرف ف ماده بسیار سمی است لذا در صورتی که جانشین ان یافت شود مصرف آن مناسبتر است.کوکائین و بوتوکائین هیچ یک بهتر است تزریق نشوند.

2. پروکائین:

این ماده فقط 25/0 سمیت کوکائین را دارا می باشد، در آب محلولی پایدار تولید نموده و منتهی به اعتیاد نمی گردد.لیکن دارای قدرت نفوذ ضعیف بوده و لذا برای بیحس نمودن مخاط مناسب نبوده و عمدتا به عنوان تزریقی مصرف می شود.از نظر ساختمان شیمیایی ، اغلب داروهای بیحس کننده موضعی املاح آلی بوده و به وسیله هیدرولیز شدن متابولیزه می گردند.این عمل در کبد و پلاسما صورت گرفته و احتمالا آنزیم مسئول هیدرولیز پلاسمائی ، کولین استراز پلاسمائی است.در حقیقت کولین استراز پلاسمائی ممکن است قسمت عمده متابولیسم مواد بیحس کننده موضعی خاصی را عهده دار باشد.که در دامپزشکی از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده زیرا که میزان کولین استراز پلاسمائی در گونه های مختلف متفاوت بوده است.

داروهای بیحس کننده موضعی غالبا با آدرنالین مخلئط گشته و موجب محدود شدن جذب آنها شده . به عنوان یک ماده خون بند موضعی نیز عمل می کنند.اگر چه اثر اخیر همیشه مزیت آن محسوب نشده بلکه ممکن است خونریزی را پنهان نمایید که بهتر است از طریق بستن مناطق خونریزی اقدام شود.  

3.بوتوکائین:

داروی بیحس کننده خوبی برای غشاء های مخاطی بوده ولی برای تزریق بسیار سمی است.

4.آمتوکائین:

برای تزریق و غشاء های مخاطی مناسب است.

5و 6. اورتوکائین و بنزوکائین:

هر دو پودرهای بیحس کننده  موضعی غیر محلول بوده که تنها به عنوان مواد پانسمان کننده جهت زخم های سطحی دردناک بکار می رود.

7.سینکوکائین:

بسیار موثر تر از پروکائین بوده ولی سمی تر نیز هست.این ماده جهت بی حسی مناسب بوده و اثر طولانی ایجاد می کند.ممکن است سبب بروز واکنش های التهابی در محل گردد بدین منظور دیگر مصرف نمی گردد.

8.لیدوکائین:

داروی بیحس کننده موضعی جدید و متداول در تمرینات دامپزشکی بوده که بیحسی را هم از طریق تزریق و هم متعاقب کاربرد موضعی آن ظاهر می سازد.این دارو بنام لینوکائین نیز مرسوم است.ماده غیر استری بوده و در کبد متابولیزه گشته  ولی توسط کولین استراز متابولیزه نمی گردد.این مسئله ممکن است بخشی از طولانی اثر بودن لیدوکائین را توجیه کند.

9.پریلوکائین:

هم از نظر ساختمان شیمیائی و هم از نظر فارماکولوژیک مشابه لیدوکائین است.این دارو آهسته تر اثر کرده ولی دوام اش طولانی تر بوه..

10.پروکسی متاکائین:

برای ایجاد بیحسی قرنیه بکار رفته و اهمیت آن در عدم ایجاد اتساع مردمک است.


Ceftiofur Sodium

Ceftiofur Sodium

دسته دارویی: آنتی­بیوتیك

اشكال دارویی:

Solution for Injection: 50mg/ml –

Sterile Powder 1g and 4g Vials –

مكانیسم اثر: سفتی فور از گروه سفالوسپرین­ها است. سفالوسپرین­ها از طریق غیرفعال نمودن آنزیم ترانس پپتیداز در سنتز دیواره سلولی اختلال ایجاد می­كنند. سفالوسپورین­ها علیه اكثر كوكسیهای گرم مثبت و بعضی از باكتری های گرم منفی نظیر E.Coli، كلبسیلا موثرند. به این ترتیب كه به پروتئین­هایی كه محل اتصال پنی­سیلین بوده و در غشاء سیتوپلاسمی باكتری وجود دارند، پیوند یافته و احتمالاً با آسیلاسیون آنزیمهای ترانس پپتیداز متصل به غشاء ساخت دیواره سلولی باكتری را مهار می­كنند. این اثر مانع از اتصال متقاطع زنجیرهای پپتید و گلیكان كه برای قدرت و استحكام دیواره سلولی ضروری است، می­شود. همچنین تقسیم و رشد سلولی نیز مهار گردیده، باكتری­های حساس غالباً لیز شده از بین می­روند.

فارماكوكینتیك:

سفالوسپورین­ها پس از جذب در اثر اندامها و بافتها به غلظت درمانی و یا حتی بیشتر می­رسند. سفالوسپورین­ها متعاقب تزریق داخل عضلانی و یا زیرجلدی به سرعت جذب شده، در سراسر بدن منتشر می­شوند و از آناجائیكه غلظت بالایی در خون ایجاد می­نمایند بنابراین در فاصله كوتاهی پس از مصرف در ادار، صفرا، مایع سینوویال مفاصل، قسمت­های خارجی و مشبك استخوان یافت می­شوند.

موارد مصرف:

سفتی فور در خارج و داخل بدن در مقابل استرپتوكوكوس زواپیدمیكوس كه باكتری بیماریزای مهم مربوط به دستگاه تنفس و تناسلی اسب می­باشد موثر است. سفتی فور در درمان بیماریهای تنفسی گاو به خصوص مواردناشی از باكتریهای پاستورلا همولیتیكا، پاستورلا مولتوسیدا و هموفیلوس استفاده می­شود. همچنین در درمان عفونتهای دستگاه ادراری سگ­ها كه توسط E.Coli و پرتئوس ایجاد شده نقش موثری داشته و از آن برای كنترل عفونت كلی باسیلوز در جوجه­های یك روزه استفاده می­شود. كه البته می­بایست قبل از تجویز سفتی فور برای گله­های طیور میزان تأثیر آن از طریق آنتی بیوگرام بررسی و تأیید شود. از سفالوسپورین­ها می­توان در عفونتهای مجاری صفراوی، آندوكاردیت باكتریایی، عفونت­های دستگاه تنفس تحتانی و فوقانی، سپتی سمی باكتریایی، عفونت­های دستگاه ادراری و مجاری آن، التهاب گوش میانی، عفونت­های استخوانی، عفونت­های مجاری تناسلی، عفونت­های پس از انجام اعمال جراحی، التهاب صفاق، عفونت­های مفصلی و استؤمیلیت استفاده نمود.

مقدار و روش مصرف:

اسب: mg/kg4 روزانه یك تا دوبار به صورت عضلانی

نشخواركنندگان: mg/kg2ـ1 روزانه یك بار به صورت عضلانی تا 3 روز

جوجه­های یك روزه تزریق زیرجلدی 2/0 ـ08/0 میلی­گرم به ازاء هر جوجه یك روزه كه در ناحیه گردن تزریق می­شود.


آشنایی با داروهای مورد استفاده در صنعت طیور-كلرتتراسایكلین 20% (پودر قابل حل در آب)
دکتر آرش قلیان چی لنگرودی


v       تركیب: هر گرم حاوی 200 میلی گرم كلرتتراسایكلین هیدروكلراید می­باشد.

v       مكانیسم اثر: كلرتتراسایكلین سنتز پروتئین در باكتری را بوسیله باند شدن با ریبوزومهای باكتریهایی مهار می­كند.

v    طیف اثر: كلرتتراسایكلین بر روی تعداد زیادی از باكتریهای گرم مثبت و گرم منفی مانند استرپتوكوك؛ استافیلوكوك، كورینه با كتریوم پیو‍نز، كلستریدیا، اشریشیاكلی، پاستورلامولتوسیدا، پاستورلاهمولیتیكا، اكتینوباسیلوس، لپتوسپیرا، كلبسیلا، كمپیلوباكتریها مؤثر می­باشد.

v       كارآیی: كلرتتراسایكلین یك آنتی­بیوتیك وسیع­الطیف است كه در دوزهای معمول باكتریواستاتیك بوده و در دوزهای بالا باكتریوسید می­باشد.

v    موارد مصرف: این دارو جهت درمان عفونت دستگاه تنفس و عفونتهای سیستمیك ناشی از ارگانیسمهای حساس در طیور، بوقلمون، بره و گوساله بكار می­رود.

v    مقدار و روش مصرف: این دارو از طریق آب آشامیدنی با غذا تجویز می­گردد. دوره­های درمانی كلتتراسایكلین در حیوانات مختلف به شرح زیر می­باشد:

طیور: 30-20 میلی­گرم به ازای هر كیلوگرم وزن بدن بطور روزانه.

بوقلمون: 30-10 میلی­گرم به ازای هر كیلوگرم وزن بدن بطور روزانه.

بره و گوساله: 20-15 میلی­گرم به ازای هر كیلوگرم وزن بدن بطور روزانه.

طول دوره درمان 7-5 روز است.

o         از طریق آشامیدنی:

طیور: 100-80 گرم در 100 لیتر آب آشامیدنی.

بوقلمون: 100-60 گرم در 100 لیتر آب آشامیدنی.

o         از طریق غذا:

طیور: 2000-1500 گرم كلرتتراسایكلین 20% برای هر تن غذا.

بوقلمون: 2000-1000 گرم كلرتتراسایكلین 20% كیلوگرم وزن بدن هر تن غذا.

گوساله و بره: 2-5/1 گرم برای هر 20 كیلوگرم وزن بدن طول دوره درمان 4-3 روز است.

v    موارد عدم مصرف: در موارد حساسیت به تتراسایكلین­ها، نارسایی كبدی و كلیوی و در مرغان تخمگذار مصرف نشود. این دارو در نشخواركنندگان بالغ نباید مورد استفاده قرار گیرد.

v    تداخل دارویی: این دارو با پنی­سیلین، اریترومایسین، انسروفلوكساسین،
پلی­میكسین
B، نئومایسین، سدیم بی­كربنات و همچنین بطور معمول با یونهای كلسیم، منیزیم و آهن ناسازگاری دارد. در مناطقی كه آبهای سخت و با املاح زیاد مصرف می­شود باید هر 12 ساعت محلول تازه تهیه گردد.

v    موارد احتیاط: محلول تهیه شده بایستی در عرض 24 ساعت مصرف گردد. دور از دسترس اطفال نگهداری شود. از آبهای آلوده یا ظرفهای كثیف جهت تهیه محلول استفاده نشود.

v    اثرات جانبی: كلرتتراسایكلین دارای سمیت كمی است و اثرات جانبی ناشی از آن به ندرت اتفاق می­افتد ولی اگر به عوارض جانبی دارو مشكوك هستید بایستی ادامه درمان را متوقف كنید.

v       شرایط نگهداری: در جای خشك و خنك نگهداری شود.

v       زمان پرهیز از مصرف: طیور 7 روز – بره و گوساله 5 روز





آخرین پست ها


آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :