تبلیغات
بزرگترین بانک مقالات علوم دامی - مطالب آذر 1388

به فوتبال علاقه دارید؟

به فوتبال علاقه دارید؟
سایت (footballforever) یکی از سایتهای ورزشی با امکانات جدید و جالبه.
اول اینکه اخبار فوتبال با همه جا فرق داره. یعنی خودتون می تونین خبر اضافه کنین. نظرات بقیه را راجع به خبرتون ببینین و از همه مهمتر با اینکار امتیاز کسب می کنین که بعداً تو قسمتهای مختلف می تونین ازش استفاده کنین.
هر هفته چند تا بازی فوتبال هست که می تونین پیش بینی کنین و بعد از بازیها رده بندی شرکت کننده ها رو ببینین.
هر تعداد از بازیها مربوط به یه مسابقه (یا تورنمنت) میشه که نهایتاً به بهترینهای هر مسابقه جایزه نقدی تعلق میگیره.
اما نحوه امتیازدهی این سایت با بقیه فرق داره. به جای استفاده از فرمهای برد و باخت و مساوی، با توجه به قدرت تیمها و نتیجه دقیق بازی به پیش بینیها امتیاز تعلق می گیره و این باعث می شه شانس همه شرکت کننده ها یکسان باشه و هیجان مسابقات هم چندین برابر بشه.
بخشی از مبلغ جایزه ها از شرکت کننده ها تامین می شه و بقیه هم از اسپانسر و تبلیغات.

قسمت های دیگر سایت:
  صفحه شخصی برای اعضا
  کد معرفی و دریافت پاداش
  فروشگاه اینترنتی و ...

اگه دوست دارین تو مسابقات شرکت کنین، با لینک زیر به طور رایگان می تونین عضو بشین

http://www.footballforever.net/signup.aspx?user=sabir


بررسی عوامل مؤثر بر ضایعات خوراك د ر صنعت طیور گوشتی كشور و راهكارهای كاهش آن

منصور شاه ولی، د انشیار بخش ترویج و آموزش كشاورزی د انشكد ه كشاورزی د انشگاه شیراز
هوشنگ معینی زاد ه، استاد یار بخش علوم د امی د انشكد ه كشاورزی د انشگاه شیراز

چكید ه:
پرورش طیور به منظور تولید منبع غذایی پروتئین د ار با قیمت مناسب، به یك صنعت سود آور تبد یل گرد ید ه است. ولی بررسی ها نشان می د هند كه بیشترین ضایعات د ر این صنعت ، ضایعات خوراكی است كه د ر یك ضریب تبد یل نامطلوب ظاهر می گرد د . د ر پژوهش حاضر عوامل فنی، فناوری و مد یریتی مؤثر بر این ضایعات بررسی شد ه اند . برای این منظور از روش پژوهش پیمایشی استفاد ه شد و با روش نمونه گیری سیستماتیك پنج استان اول كشور كه بیش از 53% ظرفیت تولید ی را د ارا بود ند انتخاب شد ند . وسیله پژوهش (پرسشنامه) بر اساس بررسی پیشینه نگاشته تهیه شد و روایی و پایایی آن تامین گرد ید . با توجه به پراكند گی واحد ها د ر سطح كشور و محد ود یت همكاری مد یران آنها، تعد اد 200 مرغد اری گوشتی به روش تصاد فی مورد مطالعه قرارگرفتند . نتایج تحقیق نشان د اد كه بیشترین ضریب تبد یل خوراك د ر استان خراسان (21 / 6)، كمترین د ر استان مازند ران (49 / 2) و میانگین كل كشور 80 / 3 است. از میان عوامل سه گانه مورد مطالعه، عوامل فنی شامل ظرفیت بالای مرغد اری، ند اشتن مجوز رسمی فعالیت، استفاد ه نكرد ن از خوراك حبه و حبه خرد شد ه؛ عوامل فناوری شامل تهیه خوراك از یك منبع، به ویژه از منابع غیررسمی، استفاد ه ناصحیح از حوضچه ضد عفونی ورود ی و رطوبت سنج د ر سالن ها، استفاد ه كرد ن از پنجره د ر سیستم تركیبی تهویه سالن ها، استفاد ه ناصحیح از فناوری های ضد عفونی سالن ها؛ و بالاخره، عوامل مد یریتی شامل فاصله زمانی طولانی بین د و نوبت جوجه ریزی (كه منجر به د فعات كمتر جوجه ریزی د ر سال می شود )، افزایش تعد اد جوجه د ر یك د وره پرورش، ارسال زود تر از موعد مرغ تولید ی به كشتارگاه و بی اطلاعی مد یران از استاند ارد ضایعات خوراك، زیاد ه روی د ر خوراك د اد ن و نحوه ناصحیح توزیع خوراك د ر سالن، بر بالا بود ن ضریب تبد یل خوراك تاثیر د اشته اند . راهكارهای پیشنهاد ی برای كاستن ضایعات خوراك د ر مقاله ارائه
 شد ه اند .

برای مشاهده و دریافت متن کامل بر روی لینک زیر کلیک نمائید.

http://www.pajouheshmag.ir/ppdf/1048/p01048007911511-SPHVOI.pdf

 


ارزیابی سطح آفلاتوكسین B1 د ر خوراك د ام مزارع گاو شیری استان چهار محال و بختیاری

ابراهیم رحیمی، استاد یار گروه بهد اشت مواد غذایی، د انشكد ه د امپزشكی، د انشگاه آزاد اسلامی واحد شهركرد
عبد الرسول كارگر، استاد یار گروه علوم پایه، د انشكد ه د امپزشكی، د انشگاه آزاد اسلامی واحد شهركرد
فرشاد زمانی، استاد یار گروه تغذیه، د انشكد ه كشاورزی، د انشگاه آزاد اسلامی، واحد شهركرد
چكید ه:
د ر مطالعه حاضر وجود آفلاتوكسین B1 د ر 108 نمونه از خوراك د ام شامل یونجه خشك، ذرت، سیلوی ذرت، كنجاله تخم پنبه، جو و سبوس گند م كه از مزارع پرورش گاو شیری استان چهار محال و بختیاری جمع­­آوری شد ند مورد آزمایش قرار گرفت. سطح آفلاتوكسین B1 بوسیله روش الایزا كه روش سریع و حساسی است سنجید ه شد . د ر 73 نمونه (6/67 د رصد ) از 108 نمونه مورد مطالعه، آفلاتوكسین د ر محد ود ه ای مابین 80/0 میكروگرم د ر كیلوگرم تا 18/155 میكروگرم د ر كیلوگرم رد یابی شد . د ر 19 نمونه (6/17 د رصد ) آن آفلاتوكسین B1 بیشتر از حد اكثر قابل قبول بود (30 میكروگرم د ر كیلوگرم). نتایج نشان د اد اختلاف آماری قابل توجهی بین میزان آفلاتوكسین موجود د ر نمونه های كنجاله پنبه د انه با سبوس گند م (014/0=p)، جو (032/0=p) و یونجه (027/0=p) وجود د اشته است. ارزیابی آماری نشان د اد كه میانگین سطح آلود گی آفلاتوكسین B1 د ر اقلام خوراك د ام د ر نمونه های زمستان به طور قابل ملاحظه ای بیشتر از نمونه های تابستان بود ه است (008/0=p).

برای دریافت و مشاهده متن کامل مقاله بر روی لینک زیر کلیک نمائید.

http://www.pajouheshmag.ir/ppdf/1048/p01048007906611-YVO3VP.pdf


ارزیابی ارتباط بین غلظت كورتیزول، گلوكز ، BHB و اوره خون د ر بزهای آبستن و شیروار

علیقلی رامین، علوم بالینی، د انشكد ه د امپزشكی، د انشگاه ارومیه
سیامك عصری رضائی و نرگس اخلاق پسند، د انش آموخته د كترای د امپزشكی
چكید ه:
مقاد یر سرمی كورتیزول، گلوكز، بتاهید روكسی بوتیرات (BHB) و اوره د ر بزهای آبستن و شیروار تعیین شد ه و ارتباط بین آنها د ر سال 1385 د ر ارومیه مطالعه گرد ید . همچنین احتمال مسمومیت آبستنی تحت بالینی د ر بزهای آبستن نیز بررسی شد . مقد ار 5 میلی لیتر خون از ورید ود اج 95 راس بز آبستن و 54 راس بز شیروار جمع آوری شد . بزها د ر مراتع میان بند پرورش یافته، از علوفه گراس و یونجه تغذیه می شد ند . غلظت سرمی گلوكز، اوره و BHB به روش اسپكتروفتومتری و كورتیزول به روش ELISA ارزیابی شد ند . میانگین كورتیزول، گلوكز، BHB و اوره برای بزهای آبستن به ترتیب (ng/ml)و31 / 7 ، (mg/dl)و9 / 44 ، (mmol/l)و23 / 0 و و (mmol/l)و21 / 3 میلی مول د ر لیتر و برای بزهای شیروار به ترتیب (ng/ml) 94 / 6 ،(mg/dl)،و(mg/ml)و9/ 48 و ، (mmol/l)و27 / 0 و (mmol/l)و09 / 4 بود ه است. مقایسه میانگین پارامترها د ر بزهای آبستن و شیروار (ANOVA) وجود اختلاف معنید ار (01 / 0P<) را فقط د ر میزان اوره نشان می د هد . نتایج آنالیز همبستگی بین پارامترهای خون د ر بزهای آبستن و شیروار وجود رابطه مثبت و معنی د ار بین كورتیزول و BHB را نشان می د هد (01 / 0>p و76 / 0و=r). د ر بزهای شیروار بین كورتیزول و اوره (01 / 0 >Pو و51 / 0=r) و د رمجموع نمونه ها بین كورتیزول و BHBو(01 / 0>p و 76 / 0و=r) رابطه مثبت و معنی د اری مشاهد ه گرد ید . لذا می توان گفت كه غلظت پارامترهای تحت بررسی د ر بزهای آبستن و شیروار د ر حد ود گزارش شد ه برای بزها بود ه و فقط اوره د ر بزهای آبستن بطور معنی د اری كمتر از شیروار بود ه است. وجود رابطه بین غلظت كورتیزول با BHB و اوره اهمیت این پارامترها را د ر تشخیص احتمالی مسمومیت آبستنی تعیین می نماید . مسمومیت آبستنی تحت بالینی د ر بزهای آبستن مشاهد ه نگرد ید .

 

برای مشاهده و  دریافت متن کامل مقاله بر روی لینک زیر کلیک نمائید.

http://www.pajouheshmag.ir/ppdf/1048/p01048007918111-41S7ZT.pdf


طرح پرورش كپور ماهیان چینی و هندی

طرح پرورش كپور ماهیان چینی و هندی

طرح پرورش كپور ماهیان چینی و هندی به روش نیمه متراكم و در شرایط پرورشی كشور ایران زیر نظر موسسه تحقیقات شیلات ایران در حال انجام است. در این طرح بچه ماهی سه گونه كپور هندی به نام های: كاتلا (CATLA CATLA )، روهو (LABEO ROHITA)، و مریگال (CIRRHINUS CIRRHINUS) از هندوستان وارد كشورمان شد.
    به منظور اطلاع خوانندگان عزیز مجله از جزییات این طرح گفت وگویی با دكتر حسین زاده رییس بخش آبزی پروری موسسه تحقیقات شیلات ایران انجام شده كه مشروح آن در ادامه از نظرتان می گذرد.
    
    متولی اجرای این طرح كدام سازمان و تحت نظر چه نهادی است؟
    موسسه تحقیقات شیلات ایران متولی اجرای این طرح است و این موسسه زیر نظر سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج كشاورزی وابسته به وزارت جهاد كشاورزی می باشد و پژوهش هایمان در دو مركز تحقیقاتی یكی در گیلان و دیگری در خوزستان در حال پی گیری است.
    
    اهداف این طرح در مناطق انجام شده و نتایج اولیه آن چه بوده است؟
    این طرح پژوهشی چندین هدف را در خود می گنجاند. اول بررسی امكان پرورش توام كپور چینی و هندی در استان های گیلان و خوزستان دوم هدف بررسی اقتصادی این پروژه و سوم تعیین بیوتكنیك (راه و روش و فنون) تكثیر است یعنی بتوانیم كپور ماهیان هندی را در داخل كشور تكثیر كنیم. فاز اولیه این پروژه در سال جاری شروع شد و در قالب چند استخر پرورشی، پژوهشی، تركیب های متفاوتی از كپور چینی و هندی را در كنار هم قرار دادیم تا آنها را با هم مقایسه كرده و به دست آوریم كه كدام تركیب بیشترین رشد و یا بیشترین بیوماس (توده زنده ) را در واحد سطح در استخر تولید می كند. در حال حاضر همه روزه بیومتری ها به طور كامل انجام می شود، البته كپور هندی در مقایسه با كپور چینی رشد بالایی ندارد ولی در مجموع بیوماس تولیدی استخر را بالا می برد یعنی مثلا اگر میزان برداشت ما 3 تن در هكتار بود به 5/3 تن در هكتار می رسد. این كپورها از لحاظ شكل ظاهری بسیار مورد پسند مردم هستند. البته میزان رشد در جنوب كشور به علت شرایط آب و هوایی و اقلیم گرم و میزان غذای مناسب رشد فیتوپلانگتون های آب بیشتر از شمال كشور بوده و ما امسال متاسفانه در شمال كشور دوره گرمایی كوتاهی داشتیم و فصل سرما زودتر شروع شد و چون كپور ماهیان حساسند رشد كمتری داشتند.
    با این وجود ما انتظار نداریم كه هر سه گونه در همه این مناطق جواب بدهد. بلكه ممكن است یك گونه در یك منطقه محور قرار بگیرد. اما نكته مهم این است كه در شرایط كنونی كشور ما، این گونه ها توانسته اند سازگار شوند و به رشد خود ادامه دهند و در حال حاضر هنوز در فاز اول این پروژه هستیم و قطعا تا دو سال آینده خودمان عملیات تكثیر را انجام می دهیم و دیگر نیازی به وارد كردن آن به كشور نداریم. بعد از انجام پژوهش ها، تا این لحظه مشخص شده كه دو گونه كاتلا و روهو در شمال كشور و روهو و مریگال در جنوب كشور سازگاری بهتر، با محیط دارد. گونه كاتلا چون تغذیه پلانكتون ها در شمال كشور بیشتر و مناسب تر است، رشد بیشتر داشته. روهو همانند آمور تغذیه گیاه خواری دارد و مریگال مثل كپور معمولی دتریت خوار "كتری خوار" است.
    این طرح به چه منظور اجرا شده و تا چه حد به اهداف مورد نظر دست یافته اید و در این طرح بازار هدف كجاست؟
    كپور ماهیان در دنیا 8-7 گونه هستند، ولی ما طبق بررسی ها، سه گونه ای كه خوش رشد و خوش گوشت و از نظر مردم، ظاهر خوبی داشتند را وارد كردیم. هدف ما از این كار این بود كه ما در كشور دو دهه میزان تولیدمان تغییر نكرده و بین 5/3-3 تن در هكتار است. در واقع با وارد كردن این چند گونه به كشور می خواهیم تولید در واحد سطح را در استخرهای خاكی افزایش دهیم. ثانیا می خواهیم سبد مصرف مردم متنوع شود. چون تعداد كپور ماهیان در 50 سال گذشته در ایران همین 4 نوع بوده. هدف ما این است كه بهره وری را بالا ببریم و از همه لایه های آب استخر استفاده كنیم كه با این كار به اقتصاد تولید در استخر كمك می كند.
    كپور ماهیان چینی در حال حاضر هم در بازار داخلی مصرف داشته و هم بازار كشورهای همسایه را برای صادرات در اختیار دارند. مثلا در عراق كپور معمولی بسیار موردپسند است و حتی در یك مقطع زمانی نسبت كشت ما تغییر پیدا كرد. در حال حاضر نوع نگاه ما به صادرات این گونه ها نسبت به مصرف آنها در داخل كشور باعث تنوع محصول و افزایش راندمان تولید در استخر است.
    
    بچه ماهی های اولیه از كجا وارد شد و چگونه؟
    بچه ماهی ها از كشور مبدا خود یعنی هند، پس از كسب مجوزهای دامپزشكی و محیط زیستی، قرنطینه و كنترل های مربوط و از طریق فرودگاه مهرآباد وارد كشور شد. از قبل، استخرها آماده سازی شده بود كه با رعایت تركیب و نسبت در استخرها رهاسازی شدند.
    
    این پروژه تا چه حد صرفه اقتصادی دارد؟
    ما كپورها را در ابتدای دوره پرورش در استخرها رهاسازی كردیم و غذادهی را با سیستم رایج غذادهی كپورماهیان چینی دنبال كردیم. در واقع ما سعی كردیم به جز معرفی گونه به استخر هیچ گونه تحمیل هزینه را نداشته باشیم و با همین روش در حال حاضر كپورهای هندی ما رشد خوبی دارند. این پروژه یك طرح پژوهشی است و ما هنوز وارد فاز مقایسه تجاری نشده ایم. ممكن است ما هزینه های اولیه زیادی داشته باشیم ولی وقتی به دانش فنی تكثیر دست پیدا كنیم، این پروژه ارزش اقتصادی زیادی خواهد داشت. مساله دیگر این است كه این ماهی ها از هرم پایین انرژی استفاده می كنند و به این وسیله پرورش آنها توجیه دارد.
    
    غیر از این طرح "بخش آبزی پروری" چه طرح هایی را در دست اجرا دارد؟
    بخش آبزی پروری موسسه تحقیقات شیلات ایران هر ساله بیش از 50 طرح تحقیقاتی را انجام می دهد كه در زمینه های مختلف: گرمابی، سردابی، میگو، كشت دریای، تحقیقات مربوط به تغذیه آبزیان و مهندسی ساخت می باشد. ما روی تمام گونه های بومی و غیربومی كار می كنیم و رویكرد جدیدی هم روی ماهیان زینتی داریم كه همه این طرح ها زیر نظر مراكز تحقیقاتی و كارگاه های ذی ربط در حال اجراست و بیش از 13 مركز و 20 ایستگاه در كشور در خدمت این پژوهش ها هستند. پروژه ماهی تیلاپیا هم در دست اجرا است كه به عنوان یك انقلاب در صنعت شیلات می باشد كه با هدف خوراكی دارد پرورش می یابد و رشد خیلی خوبی دارد.


قورباغه خوراكی!

قورباغه خوراكی!

نویسنده: پوریا كریمی *

كشور ما با داشتن شرایط آب و هوایی مساعد برای پرورش گونه های تجاری قورباغه از این پتانسیل و ظرفیت برخوردار است كه به جمع كشورهای بزرگ تولید و صادركننده این جانور بپیوندد.
    وجود نواحی گرم و مرطوب در جنوب و مرطوب و معتدل در شمال كشور، بهره مندی از تالاب ها و آبگیرهای بسیاری در كشور و امتیازات مثبتی از قبیل فراوانی بالای غذای زنده برای تغذیه ی این جانور این امكان را برای كشور فراهم ساخته است كه بتواند موفق تر از بسیاری كشورها در این صنعت و تجارت پررونق حضور یابد.
    
    اهداف پرورش
    صادرات گوشت این جانور به صورت تازه، منجمد و كنسروی، تهیه چرم از پوست، تولید كودهای كمپوست با كیفیت بالا از اندام های داخلی و كمك به كاهش استفاده از كودهای شیمیایی، اشتغال زایی، صادرات و درآمدزایی و...
    
    فیزیولوژی و طبقه بندی علمی
    قورباغه جانوری است از رده ی دوزیستان (Amphibia) و راسته ی بی دمان (Anura). اندام های خلفی آن طویل اند كه باعث جهش حیوان در حركت شده و نیز حیوان به وسیله ی این اندام های طویل به خوبی در آب شنا می كند. قلب قورباغه 3 حفره ای و متشكل از 2 دهلیز و 1 بطن است. در دهان قورباغه دو سوراخ كوچك اضافی دارد كه با كیسه های صوتی در ارتباط هستند. قورباغه ها لقاح خارجی دارند. نوزاد قورباغه در موقع خروج از تخم كاملا آبزی است و در آب های راكد میزیدو پس از دگردیسی می تواند در خاك نیز زندگی كند. قورباغه بالغ باید برای تنفس به سطح آب بیاید اما می تواند چند دقیقه زیر آب بماند و اكسیژن محلول در آب را از راه پوست و خصوصا پوست نواحی خلفی مثل لگن جذب كند.
    تفاوت قورباغه ها با وزغ 1- وزغ حركت جهشی ندارد 2 – مردمك چشم وزغ ها عمودی ولی در قورباغه ها گرد است. 3- قورباغه ها معمولا بدن نرم و مرطوب دارند و در نزدیكی آب ها زندگی می كنند ولی وزغ ها پوست خشك و زگیل مانند دارند.
    
    گونه های دارای ارزش تجاری
    در جهان از سرده ی Rana چند گونه از نظر مصرف انسانی ارزش بالاتری دارند كه شامل: قورباغه پلنگی (Rana pipiens)، قورباغه سبز (Rana clamitans)، قورباغه اردك ماهی (Rana palustrist) و قورباغه بزرگ آمریكایی (Rana catesbeiana)، می شود. همچنین قورباغه مردابی (Marsh frog) كه در ایران و به خصوص مرداب انزلی به وفور یافت می شود نیز دارای ارزش تجاری و غذایی بالایی است. از قورباغه بزرگ آمریكایی به جهت درشت اندامی از تمام بدنش جهت مصارف تغذیه ای استفاده و در گونه های دیگر فقط از ران آنها استفاده می شود.
    در ادامه به معرفی 2 گونه قورباغه مردابی و قورباغه بزرگ آمریكایی می پردازیم.
    
    قورباغه مردابی Marsh Frog
    اسم علمی: Rana ridibundus
    طول قورباغه بالغ: حداكثر 17 سانتی متر، نرها حدود 12 سانتی متر
    وزن قورباغه بالغ تا 500 گرم
    گسترش جغرافیایی: این گونه در اكثر نقاط دنیا پراكندگی دارد و گونه ای جهان شمول است و از نظر خوراكی و تجاری گونه ای بسیار مهم به شمار می آید.
    تولیدمثل و تخم گذاری: در فصل بهار و آب های كم عمق
    تعداد تخم: حدود 1000 تا 12000 تخم كه بسته به سن و جثه متغیر است.
    رشد و تغذیه: تغذیه در دوره لاروی از بی مهرگان و گیاهان آبزی است و پس از دگردیسی از حشرات، كرم های خاكی، عنكبوت ها و...
    جای جدول
    
    قورباغه بزرگ آمریكایی: American Bullfrog
    اسم علمی: Rana catesbeiana
    طول قورباغه بالغ ماده: 15-9 سانتی متر (در بعضی موارد تا 20 سانتی متر)
    گسترش جغرافیایی: این قورباغه بومی نواحی آمریكای شمالی است و هم اینك در بسیاری از نواحی جهان مثل: آسیا جنوب آمریكا و اروپا یافت می شود.
    تولیدمثل و تخم گذاری: اواخر بهار و اوایل تابستان
    تعداد تخم: جنس ماده می تواند تا 000/20 تخم تولید كند.
    طول عمر: 8 تا 10 سال در طبیعت و تا 16 سال در اسارت
    رشد و تغذیه: دوره دگردیسی از چند ماه (در نواحی جنوبی و گرم تر) تا 3 سال (در نواحی شمالی و سردتر) متغیر است. تغذیه در زمان لاروی و پس از آن مشابه سایر قورباغه های خوراكی است و باید به كیفیت غذا و میزان آنها توجه ویژه ای نمود.
    جای جدول
    
    تكثیر و پرورش
    به سه شكل: طبیعی، نیمه طبیعی و مصنوعی
    نحوه پرورش مصنوعی
    دو حیوان نر و ماده پس از جفت گیری در خشكی برای مدت كوتاهی به زیر آب می روند. سپس ابتدا حیوان ماده و پس از آن حیوان نر سلول های جنسی خود را در آب رها می كنند. هر مولد ماده حدود 3 تا 5 هزار تخم می گذارد كه این مقدار بسته به جثه، سن و گونه تغییر می كند. باید توجه داشت كه عمل تخم ریزی در آب راكد صورت گیرد همانند بركه ها. این بركه ها نباید بیش از 400 مترمربع و عمق آنها در حدود 85-80 سانتی متر باشد. قورباغه مولد را باید از نظر كیفیت آب، نوع تغذیه و عدم ابتلا به انواع بیماری های ویروسی، انگلی و باكتریایی مورد مراقبت قرار داد.
    تخم ها پس از 5 تا 20 روز به شكل لاروهای دم دار با طول حدود 5 میلی متر ظاهر می شوند. این مدت بستگی به میزان دمای آب دارد. در این مرحله به ماهی های كوچك شبیه هستند. پس از چند روز طول آنها به حدود 10 میلی متر می رسد. لاروها پس از حدود 20 روز یا سه هفته به بچه قورباغه و پس از گذشت هفت هفته به قورباغه جوان تبدیل می شوند. باید توجه داشت كه بچه قورباغه ها را وارد بركه های بزرگتر و ایمن از مار، پرندگان و سایر شكارچیان نمود. همان طور كه گفته شد تغذیه لاروها از بی مهرگان آبزی و گیاهان است و با رشد جانور و پس از دگردیسی جانوران كوچك و متحرك مثل: انواع حشرات، كرم ها، ماهیان كوچك و... را می خورد. یكی از راهكارهای مفید در مزارع پرورش قورباغه برای جذب بیشتر حشرات و سایر بندپایان به عنوان غذای اصلی قورباغه ها روشن كردن چراغ در شب است. این عمل موجب حركت آنها به سمت منبع نور شده و به این وسیله در دسترس قورباغه ها قرار می گیرند.
    قورباغه ها پس از رسیدن به وزن مطلوب و رشد كافی صید شده و در صورتی كه هدف پرورش استفاده از گوشت باشد پس از جدا كردن قسمت های ناقد ارزش خوراكی و با رعایت موزاین بهداشتی جهت مصرف به صورت: تازه، منجمد و یا كنسروی آماده می شوند.
    
    پرورش نیمه طبیعی و طبیعی
    این روش با وارد كردن تعدادی مولد به بركه ها و مرداب هایی كه حصاركشی شده اند انجام می شود. در روش طبیعی نیز قورباغه ها را از سطح طبیعت جمع آوری می كنند. این روش در كشورهایی كه به دلیل كمبود منابع غذای زنده برای این جانور و هزینه بالای نیروی انسانی و كارگری امكان پرورش مصنوعی مقرون به صرفه نیست انجام می شود.
    
    صادرات و بازار هدف
    گوشت قورباغه از نظر طعم و مزه نزدیك و مشابه گوشت گوساله است و در بسیاری از كشورهای اروپایی از قبیل: فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و همچنین در كشورهای آمریكایی مثل آمریكا و كانادا محبوبیت بالایی دارد. به طور مثال كشور آمریكا سالانه حدود 1500 تن گوشت قورباغه وارد می كند. در زمینه صادرات كشورهای جنوب شرق آسیا از جمله: اندونزی، بنگلادش، چین و ژاپن جزء بزرگ ترین صادركنندگان به شمار می آید. در این میان كشور اندونزی بزرگ ترین كشور اسلامی جهان فقط در سال های دهه ی 1990 سالانه بیش از 8000 تن قورباغه پرورش و به بازار عرضه كرده است.
    
    شروع فعالیت در این بخش
    متقاضیان فعالیت در این بخش باید با مراجعه به سازمان دامپزشكی كشور و اخذ پروانه بهره برداری، برای واردات مولد گونه های گوشتی اقدام كنند و یا از قورباغه بندرانزلی برای پرورش استفاده كنند. لازم به ذكر است ضوابط بهداشتی تكثیر و پرورش این جانور همانند ضوابط بهداشتی آبزیان دیگر بوده و متقاضیان باید بعد از اخذ موافقت اصولی از سازمان شیلات برای پروانه تاسیس و بهره برداری بهداشتی از سازمان دامپزشكی كشور اقدام كنند.
    لازم به ذكر است پرورش قورباغه به منظور صادرات از سوی نماینده ولی فقیه در سازمان دامپزشكی حلال اعلام شده است.
    می توان با تدوین برنامه ای اصولی و هدفمند و استفاده از تجربیات كشوهای موفق در این زمینه و دقت در رموز موفقیت آنها (از جمله كیفیت و بسته بندی مرغوب و قابل رقابت در بازارهای جهانی) و نیز امكان دریافت تسهیلات برای فعالان این بخش و حمایت از آنها راه را برای حضور گسترده مشتاقان به سرمایه گذاری و شركت در این صنعت و تجارت پررونق هموارتر كرد.
     دانشجوی دكتری دامپزشكی *


پرندگان زینتی، مرغ شاخدار

پرندگان زینتی، مرغ شاخدار

مرغ شاخدار جزء راسته گالی فرمیس، خانواده فزان ها و زیرخانواده نومیدین طبقه بندی می شود. مرغ های شاخدار بر حسب ضمائم موجود در سربه سه فرم ظاهر می گردند. موطن اصلی آنها آفریقا است.
    مرغ های شاخدار به شكل گله ای زندگی كرده و به آنها مرغ مصری و مرغ فرعون نیز اتلاق می شود. این پرنده، علاوه بر حشرات و مارها، علاقه زیادی به خوردن جوانه های گیاهی مخصوصا جوانه های بادام زمینی دارند. در زمان های قدیم، مرغ شاخدار نزد مصریان پرنده ای مقدس به شمار می رفت، اهلی كردن آنها را به یونانیان و رومی ها نسبت می دهند.
     این مرغان به علت دارا بودن بدنی قوی و نسبتا گرد و توپر جلب توجه می كنند. بال های آنها كوتاه بوده و قدرت چندانی جهت پرواز كردن ندارند، دم آنها مانند دم مرغ خانگی پهن نبوده و ظاهری همانند آنها ندارند.
    تكامل پرهای بدن به صورت كامل و اكثر آنها كوتاه و به رنگ خاكستری است. سر آنها پرهای كمی داشته و منقار نسبا بزرگ و شاخی رنگ آنها سبب سبب جلب توجه بیننده می شود. در سطح منقار رنگ قرمز و در بعضی موارد رنگ زردی جلب توجه می كند كه به تدریج به زایده ای قرمز رنگ تبدیل می شود. به همین علت این دسته از مرغان را مرغ شاخدار می گویند. در برخی انواع آنها این زائده به صورت برجستگی كاكل مانندی دیده می شود كه باعث شده حتی به آنها كلاهدار یا كاكلی هم اطلاق شود. در جنس نر این پرنده زائده كلاه مانند قدری بزرگتر است و در صورتی كه فرد بیننده دارای آشنایی لازم و تجربه كافی باشد، می تواند از روی این مشخصه جنسیت پرنده را تشخیص دهد.
    نژادهای مرغ شاخدار از آفریقا سرچشمه گرفته و 8 گونه دارد، كه شامل دو زیر گونه می شود.
    
    مرغ شاخدار كلاهدار و مرغ شاخدار كاكل دار
    نوع وحشی این پرنده سالی یك یا دو بار اقدام به لانه سازی كرده و حدود 10 تخم نیز می گذارد. این راندمان ناچیز در نوع اهلی آن به طور قابل ملاحظه ای افزایش داده شده است.
    مخصوصا در این مورد، فرانسوی ها و ایتالیایی ها به طور گسترده ای كار كرده اند. تفكیك جنس در جوجه های یكروزه براساس فرم رویش پرها و نیز به روش ژاپنی امكان پذیر است. مرغ های شاخدار در سن 7-6 ماهگی به سن بلوغ رسیده و در این سن وزنی حدود 2-7/1 كیلوگرم خواهند داشت. آنها را اغلب با روش بستر و یا نسبت 4 ماده به یك نر نگهداری می كنند.
    
    مدیریت پرورش
    مرغ های شاخدار پرورشی از لحاظ جنس تفكیك شده و در سالن های نیمه تاریك بر روی بستری از سبوس گندم یا مواد دیگر نگهداری می شوند. تعداد 8-6 قطعه آن را می توان در واحد سطح جای داد. از سن 6-5 هفتگی از چوب های خواب و جعبه فضولاتی كه 30 درصد از سطح سالن را اشغال می نمایند استفاده می كنند. برای هر 6 قطعه مرغ شاخدار یك متر چوب خواب منظور می شود. معمولا سعی می نمایند كه سن بلوغ را در آنها به تعویق بیندازند تا درصد باروری را افزایش داده و اندازه تخم ها را به حالت یكنواخت در آورده و تعداد آنها را فزونی بخشند. با اجرای برنامه های نوری به این هدف دست می یابند كه به نمونه ای از آن اشاره می گردد:
    
    جوجه ها تا 10 روزگی هر روز 24 ساعت روشنایی
    از 14-10 روزگی هر روز 21 ساعت نور دریافت می كنند/ سپس این مدت به مرور كاهش یافته، چنان كه از هفته سوم تا بیست و ششم به 7 ساعت می رسد./ بین سنین 26 تا 28 هفتگی مدت روشنایی را تدریجا به 14 ساعت افزایش می دهند.
    شدت نور در سه روز اول زندگی 3 وات برای هر مترمربع سطح سالن و سپس 3/0 وات برای همین سطح تا سن 26 هفتگی است. معمولا از 26 هفتگی كه مرغ های شاخدار را به قفس ها منتقل می نمایند، شدت نور تا 28 هفتگی مجددا 3 وات به ازاء هر مترمربع خواهد بود.
    برای مرغ های شاخدار در حال رشد نیز مشابه همین برنامه نوری را می توان اعمال نمود، با این تفاوت كه از 21 هفتگی به بعد به ازاء هر هفته یك ساعت به مدت روشنایی افزوده، به طوری كه در جابه جایی آنها از بستر به قفس در هفته 28، مدت روشنایی به 14 ساعت برسد.
    مرغ های شاخدار پرورشی را 90-80 درصد در قفس و در سالن های نیمه تاریك با تهویه مناسب نگهداری می كنند. چون مرغ های شاخدار نسبت به صدا و ورود ناگهانی اشخاص و روشن و خاموش شدن چراغ عكس العمل نشان داده و اكثرا شدید می ترسند، لذا استفاده از سالن های نیمه تاریك توصیه می شود.
    معمولا تغییر روش نگهداری از بستر به باطری برای نرها از هفته بیست و چهارم و برای مرغ های شاخدار در هفته بیست و ششم صورت می گیرد. این باطری ها اغلب سه طبقه و مشابه باطری هایی است كه برای مرغ ها مورد استفاده قرار می گیرند.
    از آن جا كه مرغ های شاخدار در روش بستر به آبخوری های ناودانی عادت می كنند و تغییر این عادت به آبخوری قطره ای در روش قفس به درازا می كشد و اختلالاتی در تولید و بنیه آنها به وجود می آید، لذا باید 4-3 هفته قبل از تغییر روش، ضمن استفاده از آبخوری های ناودانی از نو.ع قطره ای نیز استفاده شود تا بعدا مشكلی در این رابطه به وجود نیاید.
    حرارت سالن نگهداری را 22-20 درجه سانتی گراد با رطوبتی در حدود 60-55 درصد توصیه می كنند. غذای مخصوص مرغ های شاخدار پرورشی را باید 3-2 هفته قبل از تغییر روش نگهداری در اختیار آنها گذاشت.
    اولین تخم به طور معمول در سن 31 هفتگی گذاشته شده و راندمان گله در 34 هفتگی به 7 درصد و در 36 هفتگی به 85-80 درصد رسیده و تا 40 هفتگی تداوم یافته و سپس به زیر 50 درصد كاهش می یابد. پس از این مرحله نرها با 8/1 كیلوگرم و ماده ها با 2/2-2 كیلوگرم آمده ذبح هستند.
    در نگهداری جوجه ها برای پرواربندی، در مرحله نخست نیاز حرارتی آنها باید تامین گردد. میزان این حرارت 38-36 درجه سانتی گراد در هفته اول بوده كه هر هفته 3-2 درجه سانتی گراد آن را كاهش می دهند.
    اغلب مدت روشنایی را 16 ساعت از 24 ساعت توصیه می نمایند، ولی این مدت می تواند 24 ساعته نیز باشد. آنچه كه مهم بوده و باید به آن توجه داشت، خاموشی های مستمر و طولانی است كه نباید پیش آید، چون بر اثر آن، ترس بر پرنده ها مستولی شده و به یك گوشه هجوم برده نتجیتا تعداد زیادی از آنها بر اثر ازدحام تلف می گردند. بهتر است منبع نور در 2 متری سطح كف سالن استقرار یابد. رطوبت نسبی هوا را در داخل سالن باید بین 60-55 درصد ثابت نگهداشت.
    آبخوری ها و دانخوری های كه برای مرغ ها به كار می روند، می شود برای مرغ های شاخدار نیز مورد استفاده قرار گیرند. از آن جا كه این پرنده نسبت به سایر طیور میزان زیادتری از غذا را حیف و میل می كند، لذا روی دانخوری ها را با فواصل معین، مفتول های فلزی نصب می كنند تا از ریخت و پاش جلوگیری گردد.
    طول دانخوری تا سن 2 هفتگی، 5/1 سانتی متر و از 7 هفتگی به بعد 5/2 سانتی متر برای هر قطعه كافی است. یك آبخوری سیفونی اتوماتیك معمولا برای 100 قطعه جوجه یكروزه كافی خواهد بود. از آن جا كه مرغ های شاخدار به مایكوز حساس هستند، لذا بستر باید از مواد بسیار مرغوب و تمیز انتخاب شود. برای اطمینان علاوه بر ضدعفونی بستر باید از قارچ كش ها نیز استفاده كرد.
    
    تغذیه و مواد مغذی
    مطالعات كمی بر روی احتیاجات مواد مغذی مرغ شاخدار صورت گرفته است. فرض كلی بر این است كه احتیاجات پروتئینی مرغان شاخدار بیشتر از مرغ های محلی است.
    بلام ایتال، مقدار پروتئین را برای دوره 0 تا 4 هفتگی 24 تا 26 درصد، 4 تا 8 هفتگی 19 تا 20 درصد، 8 تا 12 هفتگی 16 درصد و یا كمتر از این مقدار را توصیه كرده در حالی كه هوقوز و جان حداقل میزان 21 درصد پروتئین در جیره ی استارتر و مقدار 17 درصد پروتئین جیره ی پس دان را توصیه كردند. تعداد زیادی از مواد غذایی مانند ذرت، كنجاله ی بادام زمینی، كنجاله ی تخم پنبه و غیره را می توان در فرمول غذایی جیره مرغان شاخدار در روش پرورش متراكم جای داد.
    تحقیقات نشان داده است كه عمده غذای موجود در چینه دان مرغ شاخدار وحشی ذرت است و می توان ذرت را در فرمول غذایی جیره ی مرغان شاخدار محسوب شده به نسبت 20 درصد در جیره ی پیش دان، 25 درصد جیره ی پس دان، 30 درصد جیره ی رشد، 50 درصد جیره ی خروس های بالغ و 70 درصد جیره ی مرغ های بالغ جایگزین كرد.
    جدول زیر می تواند به عنوان راهنمایی برای جیره بندی غذای مرغ های شاخدار مورد استفاده قرار گیرد.
    نیاز مرغ های شاخدار به مواد غذایی بر حسب (كالری 1983)
    جای جدول
    برای جلوگیری از حیف و میل غذا توصیه می شود كه آن را به صورت پلت درآورده و كنترل شده توزیع كنند. میزان مصرف غذا در دوره تخمگذاری بین 110-100 گرم در روز برای هر قطعه است. مرغ های شاخدار تا سن 25 هفتگی تقریبا 12- 5/11 كیلوگرم در ماده ها و 10-8/9 كیلوگرم در نرها غذا مصرف می نمایند. ضریب مصرف غذایی در نرها 4-1 است.
    معمولا درصد تلفات مرغان شاخدار ناچیز و در حدود 3-1 درصد است. در این رابطه تفاوت معنی دار بین دو جنس وجود ندارد. براساس تحقیقات دی بست جنس نر تا سن 6- 4 هفتگی رشد سریعتری نسبت به جنس ماده داشته و در بین 14-10 هفتگی این امر برعكس شده و ماده ها رشد سریعتری خواهند داشت. از سن 15 هفتگی تفاوت رشد در دو جنس كاملا مشخص گشته و به طوری كه همانند بلدرچین، كه جنس ماده سنگین تر است، در سن 30 هفتگی مرغ های شاخدار حدودا 300 گرم سنگین تر از جنس نر هستند.
    لاشه مرغ های شاخدار را،تازه یا منجمد به بازار عرضه می كنند. در فرانسه این پرنده را در سنین مختلف برای اهداف گوناگون ذبح و به بازار می فرستند.
    
     بیماری ها و تلفات
    نشان داده شده است كه مرغان شاخدار بالغ نسبت به طیور دیگر مقاومت بیشتری نسبت به تعداد زیادی از بیماری های ویروسی و باكتریایی دارند، اما در یك گلر وارداتی از پلاسترای شیوع بیماری نیوكاسل در نیجریه گزارش شده است. بیماری نیوكاسل در جوجه های گوشتی بهتر از مرغ شاخدار ظاهر می گردد. بیماری نیوكاسل در مرغان شاخداری كه در شرایط روستایی پرورش داده می شوند 1307 درصد شیوع داشته است.
    ویروس بیماری نیوكاسل كه از جوجه ها، مرغ ها و مرغان شاخدار گرفته شده بود به دو گروه از مرغان شاخدار تزریق شد. نتایج نشان داد كه مرغان شاخدار حساسیت بیشتری به سویه گرفته شده از مرغان نسبت به سویه های گرفته شده از مرغان شاخدار نشان دادند و این آزمایش منجر به این نتیجه شد كه احتمالا ممكن است مرغان شاخدار به همه ی سویه های ویروس نیوكاسل حساس نباشند. سویه های لننوژنیك و مزوژنیك بارامیكسوویروس یك اثری روی مرغ شاخدار ندارند در حالی كه نوع ولوژنیك بر روی مرغ شاخدار اثر می گذارد.
    مرغ شاخدار بالغ به طور نسبی در مقایسه با مرغ ها و جوجه های بومی بیماری های كمتری دارد. مرغان شاخدار جوان به بیماری ها به خصوص در طول هفته های اول زندگی مقاوم نیستند.
    فاكتورهای مدیریتی در هر دو نوع سیستم پرورش آزاد و متراكم نشان دادند كه تاثیر مهمی در ایجاد تلفات دارند. مدیریت ضعیف سبب ایجاد استرس، شرایط آب و هوایی بد و صدماتی به پرندگان می شود.
    چهارده نوع بیماری (ویروسی، باكتریایی، انگلی و كمبود تغذیه ای) كه دلایل مرگ و میر جوجه ها در شرایط پرورش متراكم بودند تشخیص داده شده اند.
    بیماری های شناخته شده اصلی عبارت بودند از: كوكسیدیوز، هلمینتازیس، سالمونلوز، امفالیتیز و سندرم خمیدگی انگشتان پا (كمبود ویتامین B2) مشاهده شده اند. در شرایط پرورش آزاد مرگ جوجه ها قبل از سن 8 هفتگی بحرانی و وخیم است، تلفات تا قبل از این سن می تواند به 60 درصد هم برسد.
    از بین آزمایشات باكتریایی و میكروبیولوژی، تعدادی از باكتری های بیماری زایی كه از بدن پرندگان مرده جدا شده بودند عبارتند از: ایكولای، سالمونلا، گلبسیلا، پزودوموناس، پرتوزوآ و كاندیداآلبیكن بودند.
    عواملی كه سبب تلف شدن جوجه ها می شدند شامل بیماری های دستگاه گوارش (80 درصد)، بیماری های دستگاه تنفسی (57 درصد)، بیماری های دستگاه ادراری (27 درصد) بودند، در حالی كه بیماری های كوكسیدیوز (48 درصد)، هلمیاتوس (39 درصد)، كلی باسیلوس (24 درصد)، سالمونلوز (23 درصد)، بورسیتز (20 درصد) و تریكوموناس (6 درصد) از عوامل اصلی تلفات در مرغ شاخدار جوان می باشند.


شاه میگو «خرچنگ دراز » آب شیرین

شاه میگو «خرچنگ دراز » آب شیرین


    ارزش غذایی جانوران آبزی باعث افزایش مصرف آنها شده است كه در این میان شاه میگوی آب شیرین "خرچنگ دراز آب شیرین" جایگاه ویژه ای داشته و به دلیل داشتن خصوصیاتی از جمله رژیم غذایی ارزان، توانایی حمل زنده به بازار، ارزش اقتصادی بالا و بازارپسندی مناسب در دنیا از اهمیت اقتصادی و تجاری خاصی برخوردار است. به طوری كه در بسیاری از كشورها همچون ایران بدون این كه این گونه در داخل مصرفی داشته باشد، به صورت انبوه تولید شده و صادر می گردد. متاسفانه در ایران شاه میگو به ندرت مصرف می شود و گرچه حلال است بسیاری از مردم تمایل به خوردن آن ندارند، ولی در اروپا به عنوان غذا سابقه دیرینه دارد و در زمان های قدیم به عنوان غذای گروه اشراف به شمار می رفت. البته تغذیه از شاه میگو از قرن سوم به صورت یك برنامه غذایی در بین مردم عادی جا باز كرده است. حوضه پراكنش این آبزی ارزشمند در آب های شمالی كشور به خصوص تالاب انزلی و رودخانه ارس می باشد و تا قبل از سال 1365 صید این آبزی غیرمرسوم و به دلیل عدم وجود تشكیلات برای بهره برداری و صادرات، صید آن انجام نمی گرفت، اما بهره برداری از این گونه در تالاب انزلی از سال 65 توسط یك شركت متعلق به تركیه صورت گرفت.
    سال گذشته در دریاچه ارس حدود 240 تن شاه میگوی آب شیرین توسط یك شركت ایرانی صید شد كه كیلویی 13 دلار صادر شد. در حال حاضر بزرگترین تولیدكننده و صادركننده این خرچنگ كشورهای تركیه و ایران هستند.
    هر چند صید این گونه از زیستگاه های طبیعی و صادرات آن به صورت زنده مرسوم ترین شیوه عرضه این آبزی می باشد، ولی با توجه به محدودیت طبیعی و ارزش اقتصادی بالای آن كشورهای زیادی اقدام به تكثیر و پرورش این گونه نموده اند.
    
    خرچنگ دراز " شاه میگو" آب شیرین:
    سه خانواده شاه میگوی آب شیرین در دنیا وجود دارد كه خانواده Astacidae بومی منطقه آسیای غربی است و گونه Astacus Leptodactylus در ایران وجود دارد. رنگ بدن قهوه ای تیره متمایل به سبز یا طیف هایی از این رنگ ها است كه گاهی لكه های تیره دارد. تنوع رنگی آن ارتباط با رنگ مواد زمینه محیط زندگی آن دارد.
    جفت اول پاهای سینه ای تبدیل به چنگك شده كه باریك است و انبركی باریك و نوك تیز دارد كه حداكثر طول آن به 15 سانتی متر می رسد.
    
    شرایط زیستی
    شاه میگوی آب شیرین در آب های شیرین و لب شور زندگی نموده و بهترین تغییرات میزان شوری برای این گونه 14 – 4 گرم در لیتر می باشد. افراد جوان به شوری كمتر از 4 گرم در لیتر حساسند ولی تغییرات شوری بر میزان بقا و رشد بزرگترها تاثیری ندارد. با افزایش دما به سمت 32 درجه بر میزان متابولیسم و در نتیجه میزان مصرف غذا افزوده می شود به طوری كه در دمای 32 درجه میزان جذب پروتئین 7 تا 10 برابر و میزان جذب كربوهیدرات 15 تا 26 برابر خواهد شد، در كل كارایی جذب مواد غذایی با افزایش دما 5 برابر می شود ولی بهترین دمای پرورش شاه میگو 20 تا 25 درجه است كه در این دما بیشترین میزان رشد وجود دارد و در دمای بالاتر از 25 درجه چون میزان متابولیسم و سوخت و ساز پایه افزایش شدیدی می یابد، غذای مصرفی صرف این سوخت و ساز شده و رشد كمتر می شود.
    
    پرورش شاه میگوی آب شیرین:
     در ایران نخستین بار پرورش این گونه در استخرهای خاكی با غذاهای دستی، با هدف ایجاد اشتغال زایی، ارزآوری و افزایش تولید آبزیان، به مدت شش ماه در منطقه گیلان انجام گردید. پرورش در 4 استخر 400 مترمربعی با تراكم های 20 و 30 قطعه در هر متربع انجام گرفت. نوزادان پس از جدا شدن از مولدین به مدت 25 روز در سالن تكثیر تغذیه شدند و وقتی به مرحله سوم جوانی «لارو یا مینیاتور» رسیدند، در فصل پاییز به استخرهای پرورش منتقل گردیدند.
    در زمان رهاسازی میانگین طول نوزادان 14 میلی متر و میانگین وزن آنها 100 میلی گرم بود. استخرهای پرورش 10 روز قبل از رهاسازی لاروها با استفاده از كود حیوانی «آلی» بارور شده بودند.
     طول دوره پرورش 6 ماه بود. در طول این مدت هر 45 روز یك بار زیست سنجی می شد و ثبت می گردید. و چون در این استخرها ضایعات كشتارگاهی و آلودگی آب وجود داشت هر ماه 50 درصد از آب استخرها تخلیه می شد.
    خرچنگ ها در دمای 15 درجه سانتی گراد شروع به تغذیه نمودند و هر گاه دما به 30 درجه سانتی گراد می رسید موقتا تغذیه را قطع و با نزول درجه حرارت مجددا شروع می كردند. گیاهان آبزی موجود در كف و دیواره استخر نه تنها مورد تغذیه شاه میگوها قرار می گرفتند بلكه پناهگاه خوبی برای آنها بود. وزن متوسط شاه میگوها و نرخ بازماندگی در پایان دوره پرورش در استخر با تراكم 20 قطعه در هر مترمربع، 4/16 گرم، طول آنها 8 سانتی متر و نرخ بازماندگی 7/87 درصد بود.
    
    تغذیه:
    همه چیزخوار بوده و تنوع تغذیه ای زیادی دارد كه باعث انعطاف پذیری این گونه در برابر شرایط محیطی مختلف می شود. در استخرهای پرورشی تا رسیدن به مرحله بازاری می توان از غذاهای مختلف استفاده نمود. لارو شیرونومیده، غذای دستی قزل آلا و سیب ‍زمینی پخته به صورت 5 روز در هفته و با نسبت 1 تا 4 درصد وزن بدن در دوره نوزادی و 3/0 تا 1 درصد در دوران انتهایی رشد پیشنهاد می شود. برای كاهش هزینه می توان از ضایعات كشتارگاه ها استفاده كرد تا پروتئین جانوری جیره تامین گردد. برای حصول حداكثر رشد بهترین میزان پروتئین جیره 40 درصد، چربی 10 تا 13 درصد و كربوهیدرات 20 درصد برآورد گردیده است و بهترین زمان غذادهی قبل از غروب آفتاب می باشد. البته در روش گسترده پرورش در استخرهای خاكی با كوددهی منظم استخر، می توان تولیدات طبیعی از جمله لاروشیرونومیده، جلبك و دافنی را افزایش داد. وجود تولیدات طبیعی در محل پرورش بسیار مهم است زیرا جانوران و گیاهان تولیدشده در استخر به بهترین شكل احتیاجات غذایی شاه میگو را برطرف می كنند.
    
    مشكلات پرورشی
    یكی از مهمترین عناصری كه در پرورش شاه میگو «خرچنگ» اهمیت دارد كلسیم است كه اپتیممم میزان آن در آب 20 تا 100 میلی گرم در لیتر می باشد. شاه میگو بعد از پوست اندازی برای ساخت پوسته جدید خود نیاز به كلسیم دارد و در صورت كمبود كلسیم در آب و جیره غذایی موجود، برای رفع نیاز خود به همجنس خواری روی می آورد. در حملاتی كه خرچنگ ها به یكدیگر می كنند اگر كشته نشوند معمولا باعث نقص عضو یكدیگر می شوند و چون مقدار زیادی از گوشت آنها در چنگال ها است، نقص عضو باعث كاهش بازارپسندی و ارزش اقتصادی آنها می گردد.
    از دیگر مشكلات پرورش گسترده «با سیستم باز، وجود شكارچی ها به خصوص پرندگان، ماهی ها و كاهش سطح اكسیژن می باشد. كاهش سطح اكسیژن استخر معمولا به علت تجزیه مواد آلی كف استخر می باشد كه این مشكل را می توان با ایجاد چرخش در آب و با نصب هواده های پارویی اصلاح نمود.
    
    اهداف پرورش:
    *ایجاد اشتغال كارآمد برای فارغ التحصیلان مرتبط با شیلات و همین طور اشتغال جنبی ناشی از آن
    *استفاده بهینه از منابع بكر طبیعی جهت اشتغال در مناطقی كه كاربری كشاورزی، صنعتی یا مسكونی ندارند.
    *كمك به اقتصاد كشور و ایجاد درآمدهای ارزی از طریق صادرات تولیدات این حرفه و همچنین افزایش درآمد صنعت آبزی پروری در كشور.


  • کل صفحات:2  
  • 1
  • 2
  •   


آخرین پست ها


آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :